In 1995 schreef Annick Cojean ter gelegenheid van de vijftigste verjaardag van de bevrijding van de vernietigingskampen uit de Tweede Wereldoorlog vijf artikelen voor Le Monde over de erfenis van de Holocaust in Europa en de Verenigde Staten. Ze zijn gebaseerd op herinneringen van overlevenden, maar ook op die van kinderen van verantwoordelijken voor deze genocide. Niet voor niets werd haar werk in 1996 bekroond met de Prix Albert Londres. Nu dertig jaar later hebben Thea Rojzman (scenario) en Tamia Baudouin (tekeningen) een stripalbum gemaakt dat hierop gebaseerd is. Omdat het hier een stripverhaal betreft zijn haar verhalen teruggebracht tot de essentie, zonder haar boodschap geweld aan te doen. De makers zijn uiterst respectvol met de beladen inhoud omgegaan waardoor een integer album is ontstaan. De vaak summiere teksten geven een schrijnend beeld van de wantoestanden waaraan de vertellers werden onderworpen. De aanvullende tekeningen, soms zonder begeleidende tekst, beelden op indrukwekkende wijze het geweld tegen en het lijden van de slachtoffers uit.